Sprawy kredytów frankowych (tzw. sprawy frankowe) i umów kredytowych z WIBOR wymagają indywidualnego podejścia, ponieważ dotyczą skomplikowanych konstrukcji prawnych i nieuczciwych mechanizmów stosowanych przez banki. W przypadku kredytów frankowych najczęściej podnoszoną kwestią jest unieważnienie umowy kredytu lub stwierdzenie nieważności konkretnych klauzul dotyczących przeliczeń do waluty obcej. W umowach kredytowych zawartych w złotówkach przedmiotem analizy staje się wskaźnik referencyjny WIBOR, który – zdaniem wielu sądów – może być podstawą do unieważnienia umowy.
Kredytobiorcy posiadający kredyty hipoteczne, zarówno we frankach, jak i złotówkach opartych o WIBOR, mogą dochodzić swoich roszczeń w sądzie. Kredyty hipoteczne zaciągnięte na podstawie mechanizmów zmiennej stopy procentowej niosą ze sobą ryzyko wzrostu oprocentowania kredytu, co – w świetle aktualnej linii orzeczniczej – może być niezgodne z wymogami dobrej wiary i zasadami ochrony konsumentów.